Dewin Jerzy (Devin, De Vignes 1719–1773), jezuita, Francuz z pochodzenia, ur. w Małopolsce 28 XII, do jezuitów wstąpił w r. 1733. Gdy od r. 1740 wprowadzono na szerszą skalę do kolegiów jezuickich naukę języka francuskiego, D. był jednym z pierwszych jego nauczycieli (w Sandomierzu 3 lata, w Kaliszu rok) i wydał gramatykę francuską, jeszcze z tekstem podstawowym łacińskim (Compendium institutionum grammaticalium linguae gallicae, Kalisz 1747, Lublin 1751). Większość swego życia kapłańskiego spędził jako kaznodzieja, głosząc kazania w głównych kościołach jezuickich prow. polskiej, a od r. 1757 wielkopolskiej. Opanowawszy dostatecznie język polski, nie tylko głosił kazania, ale – i to jest jego największa zasługa – przyswoił naszej literaturze kaznodziejskiej dzieła krasomówcze i ascetyczne ks. Bourdaloue, razem tomów sporych 9; niektóre miały w krótkim odstępie czasu po dwa wydania, co doskonale wskazuje na zupełną zmianę smaku literackiego wśród polskiego duchowieństwa w połowie w. XVIII. D. zmarł 5 IV 1773 w Kodniu.
Archiwum Tow. Jez. Katalogi Prow. Polskiej i Małopolskiej; Enc. Powsz. XV; Brown, Biblioteka pisarzów asystencji polskiej, P. 1862, 156; Enc. Jezuitów.
Stanisław Bednarski T. J.
Powyższy tekst różni się w pewnych szczegółach od biogramu opublikowanego pierwotnie w Polskim Słowniku Biograficznym. Jest to wersja zaktualizowana, uwzględniająca publikowane w kolejnych tomach PSB poprawki i uzupełnienia.